Sado lift Europa!

Minami e

Hakodate was slechts een slaperig stadje. Weinig meer over van zijn vorige glorie. Opa Valk zal de stad vanaf zijn boot in veel betere, actieve staat hebben gezien. Het hostel waar ik verbleef was vrijwel leeg. Nou ja, hij was gewoon leeg. Rondje door de stad gelopen. Veel wind, maar het zonnetje weer gezien voor het eerst sinds een paar dagen. Strak blauwe lucht. Weing te doen, dus het toerist uithangen maar daargelaten en de ochtend erop meteen de trein genomen de straat van Hakodate onder. Deze tunnel is flink lang, en je zit er dan ook zeker een half uur in. Wel peperduur grapje, die trein. De boot was het alternatief, maar ook duur, en tijdens die 20 uur op de boot naar Hokkaido wel genoeg zee gezien.

Ik nam de trein een stationnetje voorbij Aomori, want uit de grote stad liften is vrijwel onmogelijk. Na wat op de kaart te hebben gekeken liep ik naar route 4. Deze lokale weg gaat helemaal tot aan Tokyo, vanaf dat punt zeker zo`n 800 kilometer. Eerste lift duurde nog geen 20 minuten.  Omdat het bij aankomst in het dorpje Towada even ten zuidoosten van Aomori noga ehm... klein was, en de tijd alweer begon te dringen, besloot ik maar gewoon op het Michi no Eki te blijven. Ik vroeg of ik mijn tentje zou kunnen opzetten, en dat mocht, ergens helemaal aan de andere kant van het terrein. Wel mooie, rustig pluk. Het was een erg koude nacht, maar na dat grapje met die trein was de geldbesparing hard nodig. Handige van slapen bij het Michi no Eki is ook dat je de volgende ochtend meteen aan de kant van de weg kunt gaan staan, zonder eerst de stad uit te hoeven komen. Zo stond ik dus de dag erop met mijn slaperige hoofd weer langs route 4, op weg naar het verre, verre Tokyo. Zelfs vanuit Rozenburg voelt Tokyo nog dichterbij dan daar langs die weg.

De dag zou uiteindelijk 4 korte ritjes tellen. Eerst van een vrouw die me langs de kant van de weg plukte terwijl ik nog aan het lopen was voor een betere plek om te liften. Ze dacht zeker dat ik de weg kwijt zou zijn. `Ik breng je naar het station van het volgende dorp`, zei ze. Maar dat wilde ik niet, ik wilde juist aan route 4 blijven. Ze vond het maar vaag allemaal. Ze had geen flauw idee wat ze nu met me aan moest. De volgende man was een vlotte vent, manager van een of andere voedselproductiebedrijf. Hij was ski-instructeur, piloot en had al de grootste bergen bedwongen. Hij reed rond in een grote bak, en liet me blije familieplaatjes zien. The American Dream. Probeerde zijn Engels te oefenen, net als zovelen die mij oppikken. Ze proberen net als ik in brak Japans, brak Engels terug te praten. Maakt de communicatie eigenlijk best fijn, want je zit qua niveau een beetje op gelijke hoogte.

Inmiddels midden van de dag, en ving een ritje met mijn eerste truck. Twee jongens, zonder lading, dus mijn tas paste makkelijk in de achterkant. Mooi ritje. Aomori is heel pictoresque, en route 4 bleek dus geen slechte keuze te zijn. Het is eigenlijk maar goed dat liften langs de snelweg verboden is, anders dan zou ik vele dingen niet zien. Nu daal ik op langzaam tempo af naar het zuiden. Ik voel elke graad die het warmer word, want Aomori-ken is toch vrij bergachtig en het koelt na zondsondergang razendsnel af. In Morioka ramen gegeten, en die vent vond het allemaal ook maar al te mooi. Nog een mailtje van hem gehad. Jammer dat ik zo weinig tijd heb. Zal waarschijnlijk in Tokyo een pauze inlassen om al mijn zaakjes weer op orde te krijgen. Ik ontmoet zoveel nieuwe mensen, dat ik had allemaal niet meer aankan!

Na het eten van die ramen meteen weer mijn bordje uit mijn tas gehaald, en werd direct opgepikt door een jonge gozer. Hij was kunstenaar en op weg naar een of andere tentoonstelling. Hij vertelde me dat hij wel een goede slaapplaats voor me kon regelen, en daar had ik natuurlijk wel oren naar. En zo werd ik achtergelaten bij een stel Japanse kunstenaars die met zijn allen in een of andere ryokan-achtig iets zaten. Ryokan, maar dan zonder personeel. Enkel een verblijf voor evenementen, kennelijk. Maakt ook niet uit, want die futon sliep wel heel erg lekker. Lekker ruimte kamer, en airco. En dat alles voor 500 yen! Ze maakten ook nog eten voor me klaar, en dit was echt diehard Japans voedsel van alledag. Totaal anders dan wat ik gewend ben in al die restaurants en ramententjes. Toch wel even wennen, en veel vage smaken. Maar goed, je neemt toch maar, want dat hoort erbij.

Vanochtend vroeg weer gedag gezegd en de trein genomen terug naar het eerstvolgende dorp langs route 4. Stukje gelopen, en daar stond ik weer, voor dag 7. Werd opgepikt door een man die met zijn dochterte van 4 boodschappen ging doen in het volgende dorp. Weer een stukje verder. Het zijn langs route 4 echt enkel kleine, Japanse dorpjes. Om de 100 kilometer een wat grotere stad. Traditioneel Japan, dus. Vrij conservatief ook, zo vertelde de kunstenaar mij. Toch wel mooi om dit ook te zien. Ik heb nu echt het idee dat ik in Japan ben, dat ik Japan aan het zien ben, iets wat ik de vorige tripjes niet had. Ik weet niet. Ik krijg van al die tempels en dat toerisme altijd een beetje een Disneyland-gevoel, waardoor ik niet echt het idee heb dat ik een ander land ben, maar een of andere simulatie van dat land wat niet echt voelt. 

Weer een andere lift verder, en lunch verder, werd ik rond het middaguur opgepikt door een of andere man die in eerste instantie van de andere kant af kwam. Hij hing met zijn hoofd uit het raam om mijn bordje te kunnen zien. Hij maakte een scherpe bocht de andere rijbaan op een scheurde zo voor mijn voeten. Deur ging open. Hij maakte gebaren naar zijn oren; hij was doof. Geen probleem. Kaart erbij gehaald, en naar Sendai gewezen. Hij stak zijn duim op, en daar zit ik dan. Communicatie was hilarisch. Hij met zijn handen, ik schrijven. Hij scheurde meteen de snelweg op, en vond het niet erg om de enorme tol te betalen. Met 120 knalde hij naar Sendai, waar ik nu zit, in een hostel. Weer tijd om kleren te wassen, zooi op te laden, bij te tanken. Misschien blijf ik morgen hier, om de boel wat te verkennen. In ieder geval ga ik proberen de eerst volgende liftdag weer in Mito te geraken. Daarna Tokyo. En dan de grote 2e helft van de liftreis; op naar Kyushu, Sata Misaki!  

Reacties

Reacties

Tim de Bruijn

Geniet van de hoogbouw in Sendai!

Leendert

Geniet van de laagbouw op het Japanse binnenland ;-)
Lijkt me inderdaad erg mooi om ook dat authentieke Japan te zien.

Opa Prooi

Een paar jaar geleden vertelde Dennis aan mij dat het zonde was om mijn tekeningen van het oude Rozenburg in mappen te bewaren. Die tekeningen waren nog niet zolang geleden te zien in het molenaarshuisje naast korenmolen De Hoop in Rozenburg, ze waren dus niet altijd in mappen opgeborgen.
Ik kreeg van Dennis de raad om met de tijd mee te gaan, dat ik al sinds 1986 op mijn werk en thuis achter (niet te letterlijk) een computer zat, was onze oudste kleinzoon zeker even vergeten. Dat kan Dennis ook niet weten, want 1986 is zijn geboortejaar.
Microsoft FrontPage zette Dennis op mijn PC, deed voor op welke manier het werkte, voor mij ging het veel te snel, en de rest moest ik zelf maar uitzoeken. Het was even wennen, maar nu kan ik het met mijn ogen dicht.
Dennis beloofde verleden jaar om met mij naar Rotterdam te gaan om daar foto’s te gaan nemen. Dat lijkt makkelijker dan het is: ik ben niet meer zo mobiel. De accu van mijn scootmobiel opgeladen en speciaal vervoer geregeld. Je moet een adres opgeven aan de vervoerder met huisnummer en al. Toevallig wist ik dat de Bijenkorf in Rotterdam op de Coolsingel 150 zit. Ik was in de veronderstelling dat we deze singel even heen en weer zouden rijden-lopen, het tegendeel was waar. Pas om vijf uur in de middag bracht het taxibusje ons weer naar Rozenburg.
Niet alleen tekeningen staan op mijn website, maar ook foto’s van steden en slorpen in Zuid-Holland-Zuid. Mocht je denken dat mijn site amper bezocht wordt, dan heb je het totaal mis. Op een pagina van mijn provider kan ik alle informatie vinden betreffende mijn site. Personen over heel de wereld bezoeken de site, alle uren van de dag door. Niet alleen Nederlanders, maar ook uit Austria, United States, Germany, Canada, Belgium, Norway en veel andere landen. Waarom ik dit schrijf? De reden is dat ook mensen uit Japan mijn site bezoeken. Nu verdenk ik Dennis ervan dat hij is het Japans tegen de mensen die hij tegenkomt op zijn reis, of aan hen die Dennis een lift geven, de raad geeft om www.koosp.nl aan te klikken. Want zeg het nou zelf, wat doet een Japanner nou op mijn website!
Dennis, het zijn prachtige verhalen; oma en ik lezen ze met stijgende verbazing. Voor ruimte om je foto’s te plaatsen: wij hebben extra ruimte daarvoor aan je geschonken.
Behouden vaart en goede reis, zou opa Valk zeggen.

Pap, mam en Wes

Hoi Dennis,

Na vanmiddag te hebben gewinkeld in Hellevoetsluis zette ik thuis gekomen de pc aan om te kijken of er bericht was uit Japan. En jawel, een nieuw verhaal. Je moeder was er als de kippen bij. Terwijl ze het verhaal zat te lezen was je opeens op MSN. We waren blij je eindelijk even "live" te hebben gesproken.

Vanavond met Wes naar De Kuip. Feyenoord speelt tegen VVV-Venlo. Zegt je natuurlijk weinig, maar bij VVV speelt de Japanse sterspeler Keisuke Honda (opa heeft eens een auto gehad met die achternaam; mooie auto maar roestte onder z'n kont vandaan) die door veel clubs in binnen- en buitenland wordt gevolgd. Hij speelde voordat hij naar Nederland kwam bij Nagoya Grampus Eight. Natuurlijk krijgt hij tegen Feyenoord geen poot aan de grond om zijn kunsten te vertonen.

Bram

Dennis, leuk die verhalen van zo ver weg!
Een hele onderneming waar veel mensen over dromen maar het nooit zullen doen.
Japan, mijn werkgever zit daar en wel Toyota maar dan van het interntransport en niet van de auto's en naaimachines enz.enz. want ze maken er alles bij die club.
De reactie van je vader ook gelezen en ja die Honda heb ik ook achter in tuin bij je opa zien staan onder de roest maar, wel mooie rode bekleding !
Ik schrijf dit in ons nieuwe huis uitkijkend over de tuin sinds vrijdag 23 is dit ons nieuwe thuis.
4 weken buffelen maar het was het waard, niet van die mooie ver gezichten die jij op je reis zal tegen komen maar ben best te vrede zo.
Het ga je goed en recht zo die gaat !

Rob

Sjo, Den, jij gaat ook echt van hot naar her of niet :P ben je zigzaggend door het land aan het gaan ofzo xD maar mooie verhalen hoor, die route 4 met die kleine dorpjes lijken me meesterlijk, want het 'toeristenjapan' is gewoon nep, net als de blije toeristische dingen in Amsterdam. Het dagelijks leven is veel leuker om te zien. Hier is ook het zwaar lelijk weer steeds, maar wij zitten niet in een tent langs de weg haha xD tenminste, misschien andere mensen die je blog lezen wel hihi anyway have fun. k word helemaal gek, moet ook weer naar Japan!!

Karin

hoi Dennis wat een verhalen weer je.
vorige verhaal kon ik laatst om de een of andere vage reden niet openen maar nu dus wel en nu had ik dus vanochtend twee verhalen te lezen mijn werk week begint dus weer goed.
je hebt weer veel beleefd en het is te hopen dat de temp. wat omhoog gaat want het zal nu niet prettig zijn om in je tentje te slapen brrrr nog een goede reis met veel leuke belevenissen
groetjes Karin

hasse timp

Onegaishimasu Sado san,

Send me your banggo na denwa kudasai (land line aub) dan kan ik je bellen

MVG,

Hasse

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!